Seria poetycka; Polish poetry (English translations) ISSN 1176-7545; rok X; No 2296

Zestawienie tematyczne prowadzone na bieżąco

 

 

.
Juliusz Slowacki

(1809 - 1849)

Sonet

Czyliż kto duszy mojej wrócić szczęście zdoła?
Czyliż kiedy z łez gorzkich oschnie ma źrenica?
Ta, którą tak kochałem, anielska dziewica
Litością już nie spędzi smutków z mego czoła.

Może kiedyś na łonie innego anioła
Czoło moje rozjaśni szczęścia błyskawica;
Lecz szczęście to nie potrwa! znów ściemnieją lica
A serce chwil przeszłości z rozpaczą zawoła.

Choć róża raz na wiosnę kwitnie i opada,
Zdarza się, że w jesieni znowu się rozwija,
Lecz wtenczas taka wątła, wysilona, blada.

Tak choć szczęście nie wraca, gdy raz człeka mija,
Czasem przed zgonem uśmiech na licu osiada,
Ale i w tym uśmiechu już się śmierć przebija.

Sonnet

Can my soul be restored yet its happiness now?
Shall this bitter tear dry, and my eye never stain?
She I loved so, angelic maid, shall not again, 
So compassionate, banish these griefs from my brow.

In another sweet angel’s lap cradled at last
Some new lightning of joy may my brow yet illume,
But this joy shall not last! Yet again shall come gloom,
And the heart, with despair, call up moments now past.

Though the rose shall in springtime yet blossom and fall,
It happens, that in autumn it flowers anew,
But then frailer, and pale, and not robust at all.

And, though happiness does not return, this is true:
Before death comes, a smile may arrive on cheek cold.
But even in this smile, death already peers through.

tłumaczył/translated by:  

 

Marcel Weyland (Sydney)
mpweyland@bigpond.com

[QZM04::018];Nr 2296, w sieci 31.12.2009


 


 

witrynę prowadzi
© R. Antoszewski
Titirangi, Auckland, 
Nowa Zelandia

  Site Meter