Kokot

Dotarł do mnie tomik poezji pełen botanicznych impresji, zawodowej nostalgii, i na dodatek z czymś bardzo specyficznym, o czym później.
Dawny to czasy kiedy każdy aptekarz, pigularz, zielarz, a nawet lekarz czuł się przyrodnikiem. Współczesny aptekarz kojarzy się nam z chemikiem albo ze sprzedawcą, lekarz to spec od zastrzyków i noża.
Dlatego warto pomyśleć znów o aptekarzu jako biologu, bo te czasy, sądząc po postępach współczesnej biologii, znów nadejdą. Otaczająca nas przyroda dysponuje nieograniczonymi zasobami leczniczymi. Ostatecznie eksperymentowała przez setki milionów lat. Powoli zaczynamy zdawać sobie sprawę z tego. Zbyt powoli.

Krzysztof Kokot, magister farmacji, prowadzi aptekę w prowincjonalnym mieście, i .. utrzymuje kontakt z przyrodą, nie widzi się zamkniętym w aptekarskim laboratorium, ma oczy otwarte na otoczenie, przyrodę, a także na region w którym studiował, działa i mieszka. Pisze o Śląsku, Orawie, składa hołd pięknej śląskiej gwarze. Poczytajmy:

Daj mi talent

Wiosnę pochwycić, choć szybko umyka,
Dostrzec skowronka na nieba bezkresie,
Spić się przy źródle muzyką strumyka, Umieć
wyśpiewać, co głos serca niesie.

Słońcem zalane namalować lato,
Górskie dziedziny zabarwić pastelą,
Hale okrywać jaskrów żółtą szatą,
Patrzeć, jak dymy po wioskach się ścielą.

Wyrzeźbić jesień, dłuta ostrym słowem,
Odgłosy dzwonów zachować w pamięci,
Od drzew pożółkłych brać barwy miodowe,
Chłonąć pejzaże, aż łza się zakręci.

Dotknąć śnieżynki misternej na twarzy,
Złotym janczarem zagrać mroźne tony,
A przy kominku posłuchać się marzy,
Śnieżnej zawiei tan wichru szalony.

Chciałbym mieć talent, by dokonać tego,
Odnaleźć niebo tutaj, blisko domu,
Poznać urodę świata tak cudnego,
Dajże mi talent, nie powiem nikomu.

Remedium

Zapewne nie zgadniecie,
dzisiejsi aptekarze, aromat
starej apteki, to zapach o
jakim marzę.

Nuta szałwi, rumianku,
waleriany i mięty, bukiet to
niepowtarzalny, klamrą
tęsknoty spięty.

Recepta dawno wydana,
dzwonek aptecznej kasy,
słychać tykanie zegara,
nie wrócą już te czasy!

Czasy aptecznej kasy nie wrócą. Internet i banki na to nie pozwolą. Ale jestem przekonany, że czasy biologicznych środków leczniczych powrócą. Już wracają. Zbyt wolno. Zanim przebadamy ogromny potencjał biologicznych zasobów naturalnych, wiele, jeśli nie większość z nich, zginie...

A patriotyzm lokalny widzimy tu:

Pamiyntej synku

W chodniku kas, jakby mocnij zagrzmiało, Strach
napion nerwy i zniywolił ciało. Głośno froś zawył
„Ratuj Matko Swiynto" Cicho i cima, wiyncyj niy
pamiyntom.

Potym z oddali dochodzi wołanie, Chyba idom ku
mię, dej im siły Panie! Dej mi Boże wytrwać,
modła się żarliwie, Kamraty już blisko, żartujom
o piwie.

Ślimtom tak, jak bajtel; sztajger do mię woła,
Nojpiyrw do szpitala, potym do kościoła!
Starzikowe myśli po gowie się tłukom, Kiedy nos
pokrzepioł życiowom naukom...

Synku, na grubie głymbij wierzyć trzeba, Z dołu
górnikom dalij jest do nieba. Synku, w kopalni,
śmierć jest niedaleko, Pamiyntej wdycki, niy
wiysz co cię czeko.


	*Jedno zdumienie dziennie...*