|
Seria poetycka; ISSN 1176-7545; rok VIII; No 1776 |
|
|
|
|
| Krzysztof Kamil Baczyński |
(1921-1944) |
||
|
Żyjemy na dnie ciała |
|||
|
Żyjemy na dnie ciała. Na samym dnie grozy.
Rzeźbi nas głód cierpliwy - i tną białe mrozy. U okien przystajemy. Noc za oknem czeka gdy czuje człowieka, i śmierć się jeży cicho, I topniejemy z wolna. Nie patrzmy sobie w oczy na drugi dzień. Znów człowiek utopił się w nocy. To nie jest smutek wiary. To serca tak siwieją i stygną coraz, stygną, z miłością i z nadzieją. Wiemy tylko. To wiemy: w ostatnim śnie cierpienia jest dom rzeźbiony w słońcu, a pod nim ciepła ziemia, i tam strumieniem jasnym jak przezroczystym mieczem odbici rozpoznamy twarze ciągle człowiecze, 19 październik 1942 r. |
|||
|
We dwell in the body’s depth |
|||
|
We dwell in the body’s depth. At the very depth of
terror.
Carves us a patient hunger – white chill cuts to the marrow. We stand still by the window. Night waits outside, glooming, when sensing a human, and death quietly bristles, while we melt slowly. Leave others’ eyes alone, await no day. Tonight yet another man drowned. This is no sadness of faith. It’s our hearts growing grey, and cooling and congealing, with love and hope always. We know only. Know this: in suffering’s final dream a house is carved of sunlight, below the warm earth gleams, and there, in stream as bright as a bright transparent sword reflected faces wait us still human and restored. 19.10.1942 |
|||
|
tłumaczył/translated by: |
|
||
|
Marcel Weyland
(Sydney) |
|||
| [QZM02::047];No: 1776; w sieci: 31.8.2007 | |||
|
witrynę prowadzi |
v.85 |
