Kurioza naukowe / Scientific curiosities ISSN 1176-7545; rok VIII; No 1736

Zestawienie tematyczne prowadzone na bieżąco

Jedno zdumienie dziennie...

Karmienie maoryskiego wodza z uszanowaniem tabu.

Tatuażysta u Maorysów, to nie tylko znawca tradycyjnych wzorów tatuażu, przynależnych dystynkcji, sztuki dobierania barwników i sztukmistrz w posługiwaniu się niebezpiecznymi narzędziami, ale także znawca obyczajów i mana, tajemniczej siły tkwiącej w niektórych przedmiotach i osobach. Wiele rzeczy i osób otoczonych było tabu, regułami przekroczenie których zagrażało mana, czystości i świętości np wodza, a także mogło przynieść opłakane skutki dla łamiących tabu. 
Specjalnym tabu otoczony był wódz podczas tatuowania twarzy. Tatuaż na twarzy wodza musiał być wykonany specjalnie starannie, był on symbolem władzy i zapewniał prestiż plemienny, a także międzyplemienny. Wódz nie mógł w tym czasie dotykać pożywienia, co zniszczyłoby jego mana, ale musiał jeść. Znaleziono na to sposób. Wodza w czasie tatuowania karmiono przez specjalny lejek drewniany, bogato rzeźbiony, jak przystało wodzowi. Do lejka wkładano pożywną papkę i wódz ssał grzecznie jak niemowlę. A trzeba dodać, procedura tatuowania trwać mogła nawet wiele dni. 
Dotykanie pożywienia zakazane było także kapłanom podczas spełniania czynności rytualnych. W tym przypadku rytualnie odpowiednio ubrany sługa podaje jedzenie na patyku, a kapłan, żeby nie ulegać pokusie, trzyma ręce za plecami. 

Wydaje się, że karmienie przez lejek miało też znaczenie higieniczne. Zranienia tatuażowe ważnych osobistości pokrywały całą twarz, dochodziły bardzo blisko do wrażliwych miejsc przy oczach i na wargach. O zakażenie nie było trudno, co pociągałoby niedopuszczalne zniekształcenia wzoru. Choć higiena jako taka nie była zawarta w przepisach, wynikała jednak z tabu. 

il: rzeźbiony lejek maoryski koropata
[QZE02::008];[ART39029p151
No: 1736; w sieci:8.6.2007