| |
Pieśni głodnego wróbelka.
 Ptaki
śpiewające obśpiewują lub obkrzykują swój teren,
żeby powiadomić ptasią brać, że teren jest zajęty,
a w odpowiednim czasie zwabić partnerkę.
Gdybyśmy potrafili tłumaczyć ptasie śpiewy,
prawdopodobnie nasłuchalibyśmy się gromkich okrzyków
w rodzaju 'ja, wielki i silny wróbel, niech tylko się
ktoś odważy wejść mi w drogę, pióra mu z kupra
powyrywam, itd itp,' jak to zwykli robić i ludzkie samce.
Może nieco słodsze tony znalazłyby się adresowane do
samiczek, ale należy wątpić.
Przeprowadzono bardzo pouczające doświadczenia nad
zdolnościami wokalnymi wróbli (Melospiza melodia)
w zależności od wyżywienia. Porównano uczenie się
wróblich pieśni i ich różnorodność wróbli
karmionych 'do woli' z wróblami, którym dawano dwie
trzecie potrzebnego pokarmu. Przebadano też rozwój mózgu
zwracając uwagę na centrum wokalne (HVC - High Vocal
Centre, zbliżone co do funkcji z mózgowym ośrodkiem
sterującym mową u ludzi).
Okazało się, że umiarkowane ograniczenia pokarmowe
hamują rozwój centrum wokalnego, zanim jeszcze wróble
uczą się śpiewać. I pewnie w związku z tym
repertuar głodnych wróbli jest biedniejszy, zapewne
mniej atrakcyjny dla samiczek. Co ciekawe, głodniejsze
samiczki także miały zahamowany rozwój ośrodka
wokalnego, co zapewne powodowało, że gorzej uczyły się
rozpoznawać gatunkowe pieśni wabiące.
Jednym słowem, 'biedniejszy' wróbel nie może ukryć
swego stanu, ma mniejsze szanse dochowania się
potomstwa i zostaje negatywnie wyselekcjonowany z wróblej
społeczności.
Przyroda nie lituje się nad biednymi..
Songs of the hungry
sparrow.
Songbirds stake out the borders of
their territory by means of their song and calls, so as
to inform their brother birds that the territory is
taken, and, at a suitable time, to attract a mate.
If we were able to translate birds’ singing, we would
probably be hearing brave cries in the form of: ‘I,
the great and powerful sparrow, announce that should any
interfere with me I’ll tear out the feathers from his
backside etc etc’, much as is the practice of human
males. Perhaps these may find more mellifluous tones for
their females, but this is doubtful.
Some very instructive experiments have been carried out
on the vocal abilities of sparrows {Melaspiza melodia}
and whether these depend on food. Compared was the
learning process of sparrow song of sparrows fed ‘to
refusal’, with those which received two thirds of the
required nutrition. Studied also was the development of
the brain and in particular the vocal centre (HVC –
High Vocal Centre, similar in function to the brain
locality directing human speech). It turned out that
nutritional restriction impede the development of the
vocal centre, before the sparrows learn to sing. Surely
in connection with this the repertoire of the hungry
sparrows is the poorer, and certainly less attractive to
the females. And what is also interesting, the hungrier
females also suffer a poorer development of their vocal
centre, which no doubt caused them to be inferior in
their ability to distinguish the quality of the
courtship song.
In a word, the ‘inferior’ sparrow cannot hide his
condition, has a smaller chance of rearing an issue, and
is victim of negative selection in the sparrow
community. Nature has no pity on the poor.
[QZE00::035];[QEP40::050];ART37012-05;Nr
1491
w sieci 26.8.2006
|
|
