Kurioza naukowe / Scientific curiosities ISSN 1176-7545; rok VII; No 1491
Zestawienie tematyczne prowadzone na bieżąco

a

 

 

.

 

 

 

Jedno zdumienie dziennie..

.
 

Pieśni głodnego wróbelka.

Ptaki śpiewające obśpiewują lub obkrzykują swój teren, żeby powiadomić ptasią brać, że teren jest zajęty, a w odpowiednim czasie zwabić partnerkę. 
Gdybyśmy potrafili tłumaczyć ptasie śpiewy, prawdopodobnie nasłuchalibyśmy się gromkich okrzyków w rodzaju 'ja, wielki i silny wróbel, niech tylko się ktoś odważy wejść mi w drogę, pióra mu z kupra powyrywam, itd itp,' jak to zwykli robić i ludzkie samce. Może nieco słodsze tony znalazłyby się adresowane do samiczek, ale należy wątpić. 
Przeprowadzono bardzo pouczające doświadczenia nad zdolnościami wokalnymi wróbli (Melospiza melodia) w zależności od wyżywienia. Porównano uczenie się wróblich pieśni i ich różnorodność wróbli karmionych 'do woli' z wróblami, którym dawano dwie trzecie potrzebnego pokarmu. Przebadano też rozwój mózgu zwracając uwagę na centrum wokalne (HVC - High Vocal Centre, zbliżone co do funkcji z mózgowym ośrodkiem sterującym mową u ludzi). 
Okazało się, że umiarkowane ograniczenia pokarmowe hamują rozwój centrum wokalnego, zanim jeszcze wróble uczą się śpiewać. I pewnie w związku z tym repertuar głodnych wróbli jest biedniejszy, zapewne mniej atrakcyjny dla samiczek. Co ciekawe, głodniejsze samiczki także miały zahamowany rozwój ośrodka wokalnego, co zapewne powodowało, że gorzej uczyły się rozpoznawać gatunkowe pieśni wabiące. 
Jednym słowem, 'biedniejszy' wróbel nie może ukryć swego stanu, ma mniejsze szanse dochowania się potomstwa i zostaje negatywnie wyselekcjonowany z wróblej społeczności. 
Przyroda nie lituje się nad biednymi..


Songs of the hungry sparrow.

Songbirds stake out the borders of their territory by means of their song and calls, so as to inform their brother birds that the territory is taken, and, at a suitable time, to attract a mate.
If we were able to translate birds’ singing, we would probably be hearing brave cries in the form of: ‘I, the great and powerful sparrow, announce that should any interfere with me I’ll tear out the feathers from his backside etc etc’, much as is the practice of human males. Perhaps these may find more mellifluous tones for their females, but this is doubtful.
Some very instructive experiments have been carried out on the vocal abilities of sparrows {Melaspiza melodia} and whether these depend on food. Compared was the learning process of sparrow song of sparrows fed ‘to refusal’, with those which received two thirds of the required nutrition. Studied also was the development of the brain and in particular the vocal centre (HVC – High Vocal Centre, similar in function to the brain locality directing human speech). It turned out that nutritional restriction impede the development of the vocal centre, before the sparrows learn to sing. Surely in connection with this the repertoire of the hungry sparrows is the poorer, and certainly less attractive to the females. And what is also interesting, the hungrier females also suffer a poorer development of their vocal centre, which no doubt caused them to be inferior in their ability to distinguish the quality of the courtship song.
In a word, the ‘inferior’ sparrow cannot hide his condition, has a smaller chance of rearing an issue, and is victim of negative selection in the sparrow community. Nature has no pity on the poor.

[QZE00::035];[QEP40::050];ART37012-05;Nr 1491
w sieci 26.8.2006

 

 

 

 
.

 

witrynę prowadzi
© R. Antoszewski
Titirangi, Auckland, 
Nowa Zelandia

(wybrane z publ. R. Antoszewskiego)

v.56

  Site Meter