Norbert Wiener o końcu świata:

W bardzo realnym sensie jesteśmy rozbitkami na planecie skazanej na zagładę. Ale nawet u rozbitków ludzkie zalety i ludzkie wartości nie muszą ginąć, i należy wydobyć z nich możliwie wszystko. Zatoniemy w końcu, lecz niech to się stanie w sposób nie przynoszący ujmy naszej godności.

Obyśmy mieli odwagę stanąć wobec możliwej zagłady naszej cywilizacji, tak jak mamy odwagę stać wobec pewności naszej zagłady indywidualnej. Prymitywna wiara w postęp jest przekonaniem świadczącym nie o sile, ale o bierności, a tym samym o słabości.

Sensem tej tragedii jest, że świat to nie miłe gniazdko uwite dla naszej ochrony, lecz rozległe środowisko, w znacznym stopniu nam wrogie, w którym możemy osiągać rzeczy wielkie, rzucając jedynie wyzwanie bogom, przy czym to wyzwanie zawsze sprowadza karę. To jest groźny świat, gdzie jedynym stanem bezpieczeństwa jest raczej negatywny stan pokory i ograniczonych ambicji. Jest to świat, w którym zasłużona kara spada nie tylko na tego, kto grzeszy świadomym zuchwalstwem, lecz i na tego, którego jedyną zbrodnią jest nieznajomość bogów i świata, jaki go otacza.

witrynę prowadzi
© R. Antoszewski
Titirangi, Auckland, 
Nowa Zelandia

kwiecień 2006
v.44