Kurioza naukowe / Scientific curiosities ISSN 1176-7545 No 971

Zestawienie tematyczne prowadzone na bieżąco

a

 

 

.

 

 

Jedno zdumienie dziennie.. 

.
 

Wyspa Wielkanocna i 'Birdman' z jajem.

Wyspa Wielkanocna (Rapa Nui), najbardziej izolowany zamieszkały zakątek świata została tak nazwana, bo akurat w dzień wielkanocny w roku 1722 holenderski admirał Jacob Roggeveen, jako pierwszy biały żeglarz odkrył i wylądował na tej wyspie. Miał więc prawo dać jej nazwę. Wybrał 'Paaseiland' i tak na mapach świata pojawiła się Wyspa Wiekanocna. Przebywał na niej tylko jeden dzień, nie miał więc czasu na dokładniejsze obserwacje. Ponad pięćdziesiąt lat upłynęło, zanim następna wyprawa europejska wylądowała na tej wyspie. Nic dziwnego. Maleńka wyspa o powierzchni zaledwie 163 km oddalona jest od najbliższego lądu - Chile, o ponad 3500 km, a najbliższa zamieszkała wyspa to Pitcairn odległa o 1900 km. Mieszkańcy, jakby zdając sobie sprawę z tej izolacji nazywali swoją wyspę 'Pępkiem świata' - Te Pito te Henua. Niełatwo było znaleźć taki skrawek lądu przy ówczesnej technice podróżowania, zresztą nie wiele było tam rzeczy interesujących dla reszty świata. 

Przede wszystkim rzucały się w oczy niezwykłe posągi, niespotykane w żadnym innym zakątku świata. William Hodges, artysta wyprawy Cooka zadokumentował w sposób przedstawiony powyżej. Jest pewna nieścisłość na tym akwareli - posągi, rzecz dziwna, najczęściej nie patrzyły w morze, ale w stronę lądu. Cook opisał mieszkańców tej wyspy, ale był za krótko, żeby zauważyć pewien szczegół niespodziewanie kojarzący Wyspę Wielkanocną z .. Wielkanocą. Otóż mieszkańcy mieli w wielkim poważaniu miejscowego ptaka - rybitwę czarnogrzbietą (Sterna fuscata, rodzina mew, podrodzina Sterninae). Jaja rybitwy stanowiły ważne pożywienie i zachowały się petroglify tak zwanego 'birdmana' - postać ludzko-ptasia nieodmiennie z jajem w ręku. 

Obecnie Wyspa Wielkanocna należy do Chile i nazywa się Isla de Pascua. Od roku 1955 prowadzi się tam badania archeologiczne rzucające światło na kształtowanie się i upadek kultur ludów odosobnionych. 

[QZD05::058];RCP05021-NEWA-B058A;ART29-20-B2-p075
w sieci: 20.3.2005

 
.

 

witrynę prowadzi
© R. Antoszewski
Titirangi, Auckland, 
Nowa Zelandia

(wybrane z publ. R. Antoszewskiego)


styczeń 2005

v.56

  Site Meter