Kurioza naukowe / Scientific curiosities ISSN 1176-7545; rok VI; No 1249

Zestawienie tematyczne prowadzone na bieżąco

Jedno zdumienie dziennie...

 
.
 

Kwiatami w zamachowca.

Pewnej jesiennej niedzieli roku 1878 król Włoch, Umberto I (1844 - 1900) wraz z żoną Margheritą, synem i premierem jechał w Neapolu w otwartym powozie, kiedy jakiś człowiek wskoczył do powozu i dźgnął Jego Majestat sztyletem w ramię z oczywistym zamiarem zabójstwa. Jadący w powozie zachowali się nadzwyczaj śmiało. Premier Cairoli rzucił się na napastnika i został dźgnięty w udo. Tymczasem król płazował szaleńca szablą, a królowa Margherita bezlitośnie waliła go po głowie bukietem kwiatów, który trzymała przy piersi. Napastnika obezwładniono. Oczywiście napastnik, bezrobotny kucharz Giovanni Passanante, otrzymał karę śmierci. Ale król, w swej wspaniałomyślności, zamienił mu ją na dożywocie. 

    

Nie tak niewinnie zakończył się zamach na króla w roku 1900. Umberto I, drugi król Włoch, syn Vittorio Emanuela II zginął w wyniku udanego zamachu na jego życie w Monza. Zamachowcem był emigrant włoski mieszkający w Ameryce, niejaki Gaetano Bresci. Przyjechał specjalnie do Europy dla wykonania tej roboty za radą i namową swoich włoskich przyjaciół. W Monza, gdzie król wręczał nagrody sportowe, na oczach tłumów oddał kilka strzałów ostrymi, specjalnie zabrudzonymi nabojami. Na wypadek gdyby rany nie były śmiertelne, śmierć miała nastąpić w wyniku zakażenia. Na wynik nie trzeba było czekać, król zmarł zanim dowieziono go do pałacu. Bresci został skazany na dożywocie, ale uduszono go w niecały rok po uwięzieniu. 
I tu niespodziewane splątanie zabójstw z Polską. Leon Czołgosz, polski emigrant w Ameryce bardzo starannie zbierał wycinki z gazet informujące o zamachu na Umberto I. W niecały rok potem podobną robotę wykonał w USA zabijając prezydenta McKinleya (
1843 - 1901). Czołgoszowi nie okazano łaski, choć prezydent zaraz po zamachu, polecił traktować go łagodnie, kiedy obstawa tłukła zgodnie z obyczajami policji. Zginął na krześle elektrycznym w roku 1901. 

[QZD07::087];[QIL57::018]p149,162;[QEP27::038]
w sieci: 25.12.2005

 

 


 

witrynę prowadzi
© R. Antoszewski
Titirangi, Auckland, 
Nowa Zelandia

(wybrane z publ. R. Antoszewskiego)


kwiecień 2005

v.85

  Site Meter