Kurioza naukowe / Scientific curiosities ISSN 1176-7545; rok VI; No 1155

Zestawienie tematyczne prowadzone na bieżąco


Jedno zdumienie dziennie...

 
.

Perły w occie. 

Opisany przez Pliniusza w jego pięknej 'Historii Naturalnej' zakład między Kleopatrą i Antoniuszem co do wystawności uczty być może miał miejsce, ale opisany jest na pewno niedokładnie, lub po prostu nieprawdziwie. 
Już angielscy tłumacze encyklopedii, John Bostock i H. T. Riley, którzy wydali to dzieło w roku 1855, w komentarzu wytykają opisowi wiele nieścisłości. Przede wszystkim perły nie rozpuszczają się w occie kuchennym, jakim mogła dysponować Kleopatra. Sugerują, że być może Kleopatra rozkruszyła perłę przed wrzuceniem do pucharu. Ale o tym nic nie mówi Pliniusz. Zmielona perła łatwiej by się rozpuściła się w occie, a przede wszystkim perłowa zawiesina dała by łatwo się połknąć. Węglan wapnia, jakim jest główny składnik perły (aragonit) rozpuszcza się w kwasach, ale perła zawiera białko i otoczona jest czymś w rodzaju ochronnej emalii. Nie tak łatwo także połknąć kielich octu, i to pod okiem kochanka, nie pokazując grymasów i mniej atrakcyjnie prezentującej się fizjognomii. W najlepszym razie zwartość pucharu trzeba było rozcieńczyć. 
Druga możliwość - Kleopatra wcale nie czekała, aż perła się rozpuści i w pucharze wcale nie było octu. Po prostu wypiła wodę z perłą na dnie pucharu. Co ciekawe, i o tym nie mówią tłumacze, tak skonsumowana perła mogła łatwo być odzyskana drogą naturalną, czego nie można wykluczyć znając, dowcipną naturę królowej. 
Wreszcie trzecia wersja - zdarzenie nie miało miejsca i zostało wymyślone ku chwale Rzymu, który potrafił opanować tak bogaty kraj, jakim był wtedy Egipt, i chciał się tym chwalić wszem i wobec. 
Jest jednak faktem, że żadne przewodniki i poradniki kulinarne nie wymieniają pereł w occie jako wyśmienitego dania czy deseru. 

Niemniej warto zapoznać się z 37-tomową 'Historią Naturalną' wielkiego pisarza rzymskiego, żądnego wiedzy do tego stopnia, że życiem zaryzykował chęć poznania sił natury. Pliniusz Starszy (Caius Plinius Secundus; 23 - 79), obserwując wybuch Wezuwiusza zginął, jak wielu mieszkańców Pompei i okolic 24. 8. 79. 
Encyklopedia Pliniusza w wersji angielskiej z roku 1855 dostępna jest w całości w sieci (klik!). Już wcześniej, bo w roku 1845 wydano polskie tłumaczenie encyklopedii w przekładzie J. Łukaszewicza. Encyklopedia była dostępna swego czasu w Bibliotece Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i pewnie w dalszym ciągu tam się znajduje. 

[QZD07::041];[QCB15::014]9,58;[QEP24::053];[QZC06::036]
w sieci:25.9.2005

 

 

 

 


 

witrynę prowadzi
© R. Antoszewski
Titirangi, Auckland, 
Nowa Zelandia

(wybrane z publ. R. Antoszewskiego)


kwiecień 2005

v.85

  Site Meter