| |
Obowiązki
ogrodników.
 Sulejman
Wspaniały, zwany Kanuni, czyli Prawodawca, władca
Imperium Osmańskiego w latach 1520 - 1566 doprowadził
Imperium do szczytu potęgi. W wyniku zwycięskich
podbojów rozszerzył swoje państwo do niebywałych
rozmiarów - powierzchnia Imperium wynosiła prawie 15
milionów km2 (obecnie Rosja liczy 17 mil. km2
a USA tylko nieco ponad 9 mil. km2). Siedzibą
Sulejmana i centrum administracyjnym Imperium był słynny
pałac Topkapi
w Istambule przewyższający przepychem i organizacją
wszystko, co można było wtedy zobaczyć w Europie. W
olbrzymim kompleksie pałacowym pracowało ponad 5000 osób
służby, strażników i urzędników. Obowiązki służby
były dokładnie określone, a wymogi sułtana
niezmiernie wyszukane. Był Naczelny Aranżer Turbanu sułtańskiego,
Naczelny Nadzorca Serwetek sułtańskiego stołu, itd.,
itp.
Sułtan kochał ogrody. W samych tylko czterech
dziedzińcach-ogrodach pracowało około 1000 ogrodników
bostancis którymi zawiadywał Główny Ogrodnik bostancis-basha.
Specjalnością ogrodów Topkapi były tulipany i stamtąd
przywędrowały one do Europy. Ale obowiązkiem służby
ogrodowej była nie tylko opieka i pielenie tulipanowych
nasadzeń, stanowili oni dodatkową armię sułtańskich
katów i oprawców. W czerwonych nakryciach głowy i białych
muślinowych bryczesach stanowili postrach poddanych.
Zbliżanie się ich oznaczało zwykle śmierć, i to
bardzo wymyślną. Skazane kobiety zaszywali w obciążone
kamieniami worki i wrzucali do Bosforu, innych rytualnie
duszono. Jedynym swego rodzaju wykonywaniem wyroku śmierci
była 'pogoń o życie', w której bostancis-basha
odgrywał zasadniczą rolę. Bardziej znakomite osoby
skazane na śmierć, jak wezyrowie czy główni
eunuchowie, mieli szansę uratowania życia uczestnicząc w
swego rodzaju wyścigu. Skazaniec i Główny
Ogrodnik ścigali się poprzez pałacowe ogrody.
Jeśli skazaniec dobiegł pierwszy do Bramy Rybnej odległej
około kilometra, zamieniano mu wyrok na banicję. Jeśli
Główny Ogrodnik był szybszy, wykonywał wyrok na
skazańcu a ciało oddawał rybkom przez Bramę Rybną...
Tradycja tej formy egzekwowania sprawiedliwości miała
długi żywot. Ostanim wezyrem, który uratował życie
w takim wyścigu był Wielki Wezyr Haji Salih Pasha w roku
1882/3.
[QZD06::073];[QRE02::149]p44-5
w sieci: 17.7.2005
|
|
