Kurioza naukowe / Scientific curiosities ISSN 1176-7545 No 1074

 

 

 

 

Jedno zdumienie dziennie...

  zestawienia tematyczne 

.

Malutki Święty Albert Wielki. 

Święty Albert (1200? - 1280), już za życia nazywany był Wielkim, a to ze względu na niezwykły intelekt i aktywność wyrażającą się umiejętnością nauczania, śmiałością poglądów i niezliczonymi podróżami, w których łączył cele misyjne i naukowe. Był nauczycielem Św. Tomasza z Akwinu, zaszczepił arystotelizm na Uniwersytecie w Paryżu, wykładał w Kolonii, podróżował, między innymi do Polski, i przez całe życie interesował się przyrodą. To on rozpoczął naukowe zbieranie roślin, mówimy botanizował, wędrując pieszo i boso (dosłownie, tak nakazywała reguła zakonu dominikanów) w celach duszpasterskich i naukowych. W roku 1931 papież Pius XI przeprowadził jego kanonizację i uznał go za Doktora Kościoła (Doctor Universalis), a w roku 1941 papież Pius XII specjalnym dekretem mianował go patronem wszystkich zajmujących się naukami przyrodniczymi. 
Tenże Albert Wielki (Albertus Magnus) był równocześnie bardzo niskiego wzrostu. Kiedy w roku 1259 papież Aleksander IV mianował go biskupem Regensburga (Ratysbony), taka oto scenka miała miejsce na papieskim dworze. W czasie papieskiej audiencji, kiedy to kandydat na biskupa stanął przed jego świątobliwością, papież przejawiając swą łaskę odezwał się do niego - powstań, nie musisz przede mną klęczeć. Papieska świta zamarła w zakłopotaniu, kardynałowie i biskupi udawali, że niczego nie zauważyli. Bo Albert stał przed papieżem dumnie wyprostowany. Kiedy papież zauważył pomyłkę, oboje się roześmiali, równocześnie. 

portret: grawiura de Bry
[QZD06::066];[QRE02::146]p20-1;[QAB00::300]p9;RCP05021-Alch-port1
w sieci: 3.7.2005

.

 

witrynę prowadzi
© R. Antoszewski
Titirangi, Auckland, 
Nowa Zelandia

(wybrane z publ. R. Antoszewskiego)


styczeń 2005

v.58

  Site Meter