|
Malutki
Święty Albert Wielki.
 Święty
Albert (1200? - 1280), już za życia nazywany był
Wielkim, a to ze względu na niezwykły intelekt i
aktywność wyrażającą się umiejętnością
nauczania, śmiałością poglądów i niezliczonymi
podróżami, w których łączył cele misyjne i
naukowe. Był nauczycielem Św. Tomasza z Akwinu,
zaszczepił arystotelizm na Uniwersytecie w Paryżu, wykładał
w Kolonii, podróżował, między innymi
do Polski, i przez całe życie interesował się
przyrodą. To on rozpoczął naukowe zbieranie roślin,
mówimy botanizował, wędrując pieszo i boso (dosłownie,
tak nakazywała reguła zakonu dominikanów) w celach
duszpasterskich i naukowych. W roku 1931 papież Pius XI
przeprowadził jego kanonizację i uznał go za Doktora
Kościoła (Doctor Universalis), a w roku 1941 papież
Pius XII specjalnym dekretem mianował go patronem
wszystkich zajmujących się naukami
przyrodniczymi.
Tenże Albert Wielki (Albertus Magnus) był równocześnie
bardzo niskiego wzrostu. Kiedy w roku 1259 papież
Aleksander IV mianował go biskupem Regensburga
(Ratysbony), taka oto scenka miała miejsce na papieskim
dworze. W czasie papieskiej audiencji, kiedy to kandydat
na biskupa stanął przed jego świątobliwością,
papież przejawiając swą łaskę odezwał się do
niego - powstań, nie musisz przede mną klęczeć.
Papieska świta zamarła w zakłopotaniu, kardynałowie
i biskupi udawali, że niczego nie zauważyli. Bo Albert
stał przed papieżem dumnie wyprostowany. Kiedy papież
zauważył pomyłkę, oboje się roześmiali, równocześnie.
portret: grawiura de Bry
[QZD06::066];[QRE02::146]p20-1;[QAB00::300]p9;RCP05021-Alch-port1
w sieci: 3.7.2005
|
|
