Kurioza naukowe / Scientific curiosities ISSN 1176-7545; rok VI; No 1044

Zestawienie tematyczne prowadzone na bieżąco

Jedno zdumienie dziennie...

Realność botanicznej halucynacji.

Kiedy Dr Joseph Arnold zobaczył po raz pierwszy czerwony, olbrzymi kwiat, nie mógł opanować zdumienia, nie był pewien, czy nie ulega halucynacji. A działo się to w roku 1821 na Sumatrze koło Bangkahul (obecnie Indonezja), gdzie uczestniczył w wyprawie naukowej zorganizowanej przez Stamforda Rafflesa, faktycznego gubernatora całego regionu Wysp Malajskich i założyciela Singapuru. Pisał o tym: "Prawdę mówiąc, gdybym był sam i nie było przy tym świadków, pewnie bym się obawiał wspomnieć o wymiarach tego kwiatu [żeby nie być posądzonym o kłamstwo]." Dr Arnold zmarł wkrótce na malarię, ale opis jego dotarł do Londynu i roślinę nazwano Rafflesia arnoldii na cześć obu, organizatora wyprawy i odkrywcy rośliny. (Po polsku nazwano raflezję bukietnicą. Ponieważ roslina w niczym nie przypomina bukietu i trudno z niej zrobić bukiet (waży przecież 10 kg), pozostańmy przy raflezji.)
A miał Dr Arnold co opisywać. Kwiat o średnicy dochodzącej do metra, z pięcioma mięsistymi płatkami korony, ważący nawet ponad dziesięć kilogramów, jaskrawo- lub brudno-czerwony z białymi wypukłymi kropkami szokuje nie tylko wielkością, ale i zapachem. A właściwie smrodem. Szwedzki badacz Eric Mjoberg określił, że jest on bardziej przenikliwy i odpychający niż zapach padliny bizona w stadium zaawansowanego rozkładu. Niestety, dotychczasowe środki są tylko audiowizualne i trzeba poczekać na rozwój technik internetowych zanim, korzystając ze środków osmo-audio-wizualnych, będziemy mogli delektować się jego zapachem. 
Zresztą kwiaty olbrzymy najczęściej odznaczają się niemiłym zapachem. Coś w tym musi być z punktu widzenia ewolucji, tylko nie wiadomo co.. 

[QZD06::042];RCP05066-26-010;[ART34::029]p054
w sieci:5.6.2005