Kurioza naukowe / Scientific curiosities ISSN 1176-7545; rok VI; No 1025

Zestawienie tematyczne prowadzone na bieżąco

Jedno zdumienie dziennie...

Moxa, czyli przypiekanie lub przyżeganie.

Interesującą modyfikacją akupunktury jest przypiekanie, przyżeganie, czyli po prostu moxa. Metoda polega na tym, że drażni się te same punkty wyznaczone na mapach medridianów, tylko nie igłą, ale rozpalonym prętem. Tak przynajmniej było dawniej. Obecnie, zamiast rozpalonych prętów, stosuje się bardziej łagodną metodę. Przygrzewa się wyznaczone miejsca żarzącym się 'skrętem' - rurką wykonaną z suchych roślin, przy tym jest rzeczą bardzo istotną, jakie są to rośliny. Do wyrobu 'skrętów' stosowano najczęściej piołun (w Chinach Artemisia moxa, a w Japonii A. mogusa), stąd nazwa 'moxibustion', lub prościej 'moxa'. Obecnie rzecz uległa dalszej modyfikacji - materiał roślinny kształtuje się w czopki lub umieszcza w rurkach i żarzący się koniec przystawia w odpowiednie miejsca. Nie obojętne są zioła, z których wyrabia się czopki czy 'tabakę' wypełniającą rurki. Oprócz wspomnianego piołunu stosuje się na przykład imbir (na kłopoty żołądkowe i rozwolnienia, a także bóle reumatyczne), czosnek (na choroby dróg oddechowych), można też uzupełniać zioła solami. 
Jak dotąd nie ma fizjologicznego uzasadnienia skuteczności moxy ani też skrupulatnych badań na ten temat. 
Nasuwa mi się tu uwaga, że być może pewną wskazówką mógłby być fakt, że lotne składniki, produkty pirolizy materiału roślinnego, mogą przedostawać się do układu krwionośnego poprzez skórę. W takim przypadku rzeczą najważniejszą byłby dobór odpowiednich ziół i temperatury. Tak wytworzone substancje czynne nie musiałyby mieć wiele wspólnego z składnikami czynnymi samych ziół. Piroliza powoduje powstawanie setek substancji wcale nie występujących w naturalnym materiale roślinnym. Pochodne te mogłyby odznaczać się zupełnie innymi właściwościami, niż same zioła czy wywary z ziół.

[QZD06::016];[QZD06::014];QCP05094-04-214
w sieci: 15.5.2005