Alchemia w herbie.

Nauru, wspomniany poprzednio kraik - wysepka, ma piękny herb narodowy, pełen symbolizmu, jak na herb przystało. Widzimy tu dwunastoramienną gwiazdę symbolizującą dwanaście klanów wyspy (dwa z nich już wymarły), nazwę kraju w języku Nauru (który dopiero bardzo niedawno otrzymał formę pisaną), bogobojne hasło i liście palmy kokosowej otaczające główne pole herbowe. A w tym polu jest czarny petrel, prawdopodobnie dobroczyńca tego kraju dzięki odchodom fosforytotogennym, jest gałązka pomidora (która mi wcale pomidora nie przypomina, ale może to jakiś gatunek, choć brak na ten temat informacji), i jest dziwny znak, chyba nie spotykany nigdzie w herbach państwowych. 
W znaku tym połączono zgrabnie historię kraju z jej największym i jedynym bogactwem naturalnym - fosforytami, którymi żyła cała ekonomika kraju przez kilkadziesiąt lat. 
Znak ten to alchemiczny symbol fosforu, sole którego to właśnie owe fosforyty. Odkrywcą fosforu jako pierwiastka chemicznego był niemiecki Alchemik Henning Brandt (1630 - 1692) z Hamburga. Była to znana w świecie alchemików i często cytowana przez kilka pokoleń. W jego czasach nie istniała jeszcze symbolika chemiczna, którą używamy obecnie. Pierwiastki i sole, jak i poszczególne czynności laboratoryjne miały swoje specjalne znaki, najczęściej pełne hermetycznej symboliki. 
W alchemicznych traktatach fosfor najczęściej oznaczano trójkątem wspartym na krzyżu o podwójnych ramionach. Ale spotyka się też trójkąt zwieńczony krzyżem, dokładnie jak w nuaruańskim herbie. Czasem też stosowano półkole, co miało oznaczać światło w zamknięciu - coś co najbardziej fascynowało alchemików eksperymentujących z fosforem. 
Tak więc w herbie nauruańskim połączono zgrabnie współczesną ekonomikę kraju z niemiecką przeszłością, bo Nauru przez kilkadziesiąt lat było niemieckim protektoratem (1888 - 1920) i za czasów niemieckich Anglicy zaczęli eksploatować nauruańskie złoża fasforytowe. 

[QZD06::002];[QEP19::119];[QEP19::060]
w sieci: 1.5.2005