Jedno zdumienie dziennie...

  zestawienia tematyczne 

Durianom wstęp wzbroniony!

Napisy takie spotkać można w miejscach publicznych w wielu krajach azjatyckich i pacyficznych. Od razu trzeba powiedzieć,że nie chodzi tu o nową formę rasizmu czy prześladowań religijnych. 
Durian (zybuczkowiec właściwy, Durio zibethinus z rodziny wełniakowatych, Bombacaceae) to olbrzymie drzewo, dochodzi do 50 m wysokości, o bardzo imponujących owocach. Owoce durianu, owalne, pokryte grubymi kolcami, mogą mieć 30 cm długości i 15 cm średnicy, no i odpowiednią masę - mogą ważyć ponad 2 kg, tak że przebywanie pod drzewem owocującym jest bardzo niebezpieczne. 

Sam owoc to torebka pięciokomorowa, w każdej komorze znajduje się kilka nasion wielkości kasztanów otoczonych kleistą, budyniowatą osnówką. I właśnie ta osnówka przyciąga smakoszy. Różne są opisy smaku durianu i rozkoszy związanych z jego jedzeniem. Prof. Pieniązek tak pisze: 'Smak miąższu jest niezwykle wykwintny. Można w nim doszukać się smaku sera śmietankowego i migdałów, sosu cebulowego i sherry. Miąższ rozpływa się w ustach. Im więcej się je duriana, tym trudniej jest się go wyrzec. Krajowcy popełniali morderstwa dla zdobycia tych owoców.' Ale to opis bardzo stonowany. Spotkać można inne opisy, np jeden z bohaterów Burgessa powiada, że spożywanie duriana to 'jak jedzenie różowego, słodkiego budyniu w ustępie'. Innym zapach durianu przypomina ścieki, w najlepszym razie zapach nie wietrzonego schowka na ubrania przy sali gymnastycznej. Inny podróżnik mówi dosadniej - odór onucek i odchodów zwierzęcych. Pewnemu dziennikarzowi zapach durianu przypomina przejrzały ser, zgniłą rybę, brudne skarpetki i miejskie wysypisko śmieci w upalny dzień tropikalny. 
Wszystko to ma jednak swój biologiczny sens. (p. nast. notka)

[QZD04::018];ART33-017p095;EB;[QAB04::465]p60;[QAB06::732]p220;[QNT12::005];[RIR06::042]