|
Otomańska
kuchnia pałacowa.
Słynny pałac Topkapi w
Konstantynopolu (Istambuł), którego budowę zapoczątkował
sułtan Mehmed II w roku 1453, był centrum
administracyjnym kraju przez prawie 400 lat, mieścił
olbrzymi dwór i harem spełniając tę funkcję do początku
dwudziestego wieku.
Wyobrażenie o Imperium Otomańskim i życiu dworu
daje statystyka kuchni pałacowej.
W szesnastym wieku kuchnia przygotowywała 5.000 obiadów
dziennie, a w dni świąteczne 10.000. Kucharz naczelny
miał 50 zastępców, jakby kierowników działów, główny
cukiernik miał 30 pomocników, a naczelny kiper
odpowiedzialny za ocenę smaku i próbowanie potraw
dysponował stoma osobami (musiało ich być wielu,
trucizny testowano na żywca). Kuchnia rozrastała się
wraz z potęgą państwa. W połowie XVIII wieku było w
pałacu sześć kuchni wyłącznie produkujących sześć
rodzajów chałwy. Każda z nich zatrudniała po 100 osób,
a cała załoga kuchni wzrosła do 1.370 osób. Drewno opałowe
sprowadzano codziennie przy pomocy stu wozów.
Dla potrzeb pałacu dostarczano najwymyślniejsze
potrawy z różnych stron ówczesnego świata.
Codziennie specjalni posłańcy dostarczali daktyle i śliwki
z Egiptu, miód z Romanii lub z Candii, oliwę z Coron,
masło (zapakowane w skórzane worki z wołowych skór)
z wybrzeży Morza Czarnego, itp.
Po obaleniu ostatniego sułtana Abd ul Hamida II w roku
1909 załogę rozpuszczono, a do ojców 216 odalisek sułtańskiego
haremu rozesłano listy, by je sobie wzięli z powrotem
domu.. I tak się stało. Ojcowie przyjechali i
odaliski powędrowały na prowincję.
Ale odalisek nie wyrżnięto, choć
nadarzała się wspaniała okazja, co należy zapisać
na plus podczas negocjacji europejskich.
Pałac Topkapi, obecnie muzeum
[QZD04::070];[QRE02::090]p160;ART30-004p289;[QIL96::019]
|
|
