Kurioza naukowe / Scientific curiosities ISSN 1176-7545 
No 886

Jedno zdumienie dziennie...

 

 zestawienia tematyczne 

.

Otomańska kuchnia pałacowa.

Słynny pałac Topkapi w Konstantynopolu (Istambuł), którego budowę zapoczątkował sułtan Mehmed II w roku 1453, był centrum administracyjnym kraju przez prawie 400 lat, mieścił olbrzymi dwór i harem spełniając tę funkcję do początku dwudziestego wieku. 
Wyobrażenie o Imperium Otomańskim i życiu dworu daje statystyka kuchni pałacowej.
W szesnastym wieku kuchnia przygotowywała 5.000 obiadów dziennie, a w dni świąteczne 10.000. Kucharz naczelny miał 50 zastępców, jakby kierowników działów, główny cukiernik miał 30 pomocników, a naczelny kiper odpowiedzialny za ocenę smaku i próbowanie potraw dysponował stoma osobami (musiało ich być wielu, trucizny testowano na żywca). Kuchnia rozrastała się wraz z potęgą państwa. W połowie XVIII wieku było w pałacu sześć kuchni wyłącznie produkujących sześć rodzajów chałwy. Każda z nich zatrudniała po 100 osób, a cała załoga kuchni wzrosła do 1.370 osób. Drewno opałowe sprowadzano codziennie przy pomocy stu wozów. 
Dla potrzeb pałacu dostarczano najwymyślniejsze potrawy z różnych stron ówczesnego świata. Codziennie specjalni posłańcy dostarczali daktyle i śliwki z Egiptu, miód z Romanii lub z Candii, oliwę z Coron, masło (zapakowane w skórzane worki z wołowych skór) z wybrzeży Morza Czarnego, itp. 
Po obaleniu ostatniego sułtana Abd ul Hamida II w roku 1909 załogę rozpuszczono, a do ojców 216 odalisek sułtańskiego haremu rozesłano listy, by je sobie wzięli z powrotem domu.. I tak się stało. Ojcowie przyjechali i odaliski powędrowały na prowincję.

Ale odalisek nie wyrżnięto, choć nadarzała się wspaniała okazja, co należy zapisać na plus podczas negocjacji europejskich. 


Pałac Topkapi, obecnie muzeum

[QZD04::070];[QRE02::090]p160;ART30-004p289;[QIL96::019]

.

 

witrynę prowadzi
© R. Antoszewski
Titirangi, Auckland, 
Nowa Zelandia

(wybrane z publ. R. Antoszewskiego)


grudzień 2004

v.55

  Site Meter