| |
Eksperyment
biologiczny trwający 29 lat.
 Karol
Darwin (1809 - 1882) kochał dżdżownice przez całe życie
i przeprowadził rekordowy chyba, bo trwający 29 lat
eksperyment mający wyjaśnić ich rolę w tworzeniu
gleby.
W roku 1842, więc wkrótce po powrocie z wyprawy
morskiej wybrał poletko na łące w swoich włościach
i rozsiał na nim delikatną, równomierną warstwę
kredy. Od czasu do czasu zaglądał tam, ale nie
ingerował. W roku 1871, kiedy postanowił zebrać
wyniki swoich badań nad dżdżwonicami, powrócił,
wykopał długi rów i obserwował, gdzie znajduje się
rozsypana przed ponad ćwierć wiekiem kreda. Okazało
się, że warstewka kredy została przysypana ponad piętnastocentymetrową
warstwą gleby i przetrawionych resztek roślinnych.
Jasno z tego wynikało, że to dżdżownice zjadając liście wytworzyły
grubą warstwę żyznej gleby. Rocznie dżdżownice
produkowały prawie półcentymetrową warstwę
gleby.
Wyniki badań nad dżdżonicami, które łącznie trwały
prawie czterdzieści lat, Darwin opublikował w roku
1881, w rok przed śmiercią. (The Formation of
Vegetable Mould Through the Action of Worms, with
Observations of their habits; 1881, London). Była to
jego ostatnia książka, wzbudziła nadspodziewane
zainteresowanie nie tyle ze względu na dżdżownice,
ile na wielkiego autora. Niemniej przyczyniła się do
zmiany poglądów na rolę dżdżownic w glebie, które
dotąd były pogardzane i uważane za szkodniki. Do dziś
dzieło to zalicza się do klasyki literatury
agrobiologicznej.
il.: Darwin w roku wydania książki
(J. Collier, 1881)
[QZD04::050];RCP05045-07-002DARW;[QRE02::087]p117-8
|
|
a
