Kurioza naukowe / Scientific curiosities ISSN 1176-7545 No 831

a

 

 

.

 

 

Jedno zdumienie dziennie..          zestawienia tematyczne 

.
 

Marksowska teoria celowości zapachu wiatrów.

Wiadomo, że zające i inna zwierzyna łowna ma białe łatki pod ogonem po to, żeby łatwiej było celować myśliwym w czasie polowania, że mamy nosy, by mieć na czym nosić okulary, że dziurki w nosie skierowane są w dół, by nie wpadała nam w nos woda w czasie deszczu, że ptaszki wydają śliczne pienia, by umilać nam życie, itd., itp. Z ostatnich przykładów celowości w przyrodzie podać można, że przyroda po to posługuje się czterolitrowym alfabetem genetycznym, by dać tym uczonym, zadufanym w swojej mądrości genetykom do zrozumienia, że wszystko, nawet szczyt wiedzy jakim jest kod genetyczny, sprowadza się w zasadzie do czterech liter. 
Od stuleci jednak uczeni teleologowie (zajmujący się badaniem celowości w przyrodzie) nie mogli pojąć, dlaczego puszczanie wiatrów, oprócz efektów akustycznych, związane jest też z efektami zapachowymi. Rozwiązanie znajdujemy w pracach Marxa. 
Hy Marx doszedł do wniosku, że celem smrodliwości wiatrów jest ostrzeganie głuchych. Głusi inaczej nie mogliby wiedzieć, że znajdują się w niewłaściwym towarzystwie. 
Może trzeba jednak dodać, że Hy Marx, fizjolog działający w początku ubiegłego wieku, nie był krewnym Karola Marxa, ale wujkiem stryjecznym Groucho Marxa, znanego komika amerykańskiego, który nie wahał się poruszać także spraw poważnych (może dlatego właśnie, że znał swojego wujka Hya?).
Hipoteza Marxa wyjaśnia wiele, jednak dużo jest jeszcze do zrobienia w tej dziedzinie. Uczeni w dalszym ciągu głowią się nad celowością palności wiatrów. Znane są przyczyny tego zjawiska. Chodzi głównie o duże stężenie siarkowodoru (H2S) i wodoru (H2), gazów łatwopalnych. Jaki jest tego teleologiczny sens, pozostaje tajemnicą tak pięknie przedstawioną przez Francesco Clemente w serii pasteli 'Pięć zmysłów' (66 x 49.5 cm, Zurich, 1981). Wspaniałe pole do popisu dla młodych, ambitnych badaczy z wysublimowanym zmysłem eksperymentatorskim. 

[QZD03::089];[QRE02::086]p130;[QAB08::097]p105

 

 

witrynę prowadzi
© R. Antoszewski
Titirangi, Auckland, 
Nowa Zelandia

(wybrane z publ. R. Antoszewskiego)


wrzesień 2004

v.56

  Site Meter