Jedno zdumienie dziennie...

Kurioza naukowe / Scientific curiosities ISSN 1176-7545 No 777

 

 

.

Fregata królewska w pogoni za zielnikiem.

Olbrzymie zbiory biologiczne, jakie nagromadził Linneusz w ciągu swojego życia, po jego śmierci w roku 1778 odziedziczył jego syn Karol Linneusz Jr., który także po ojcu odziedziczył katedrę botaniki na Uniwersytecie w Upsali. Lineusz Jr. stosunkowo krótko kontynuował prace wielkiego ojca, zmarł w roku 1783 i całe zbiory ojca i syna przeszły w spadku na żonę Sarę Lisę Moraea. Sytuacja fnansowa rodziny była kiepska, trzeba było wyposażyć cztery córki, zaszła więc konieczność wyprzedaży spadku. Sara żądała wysokiej ceny tysiąca gwinei. Była to wtedy bardzo duża suma. 
Nie znalazła nabywcy w Szwecji i całość zbiorów zakupił angielski entuzjasta Linneusza, James Edward Smith w roku 1784. Zbiory załadowano na statek i wysłano do Anglii. Wtedy dopiero król zorientował się, że narodowe skarby Szwecji idą w obce ręce. Wściekł się i wysłał fregatę w pogoń za angielskim statkiem wiozącym wszystkie manuskrypty, bibliotekę, herbarium oraz kolekcję muszli i owadów. Fregata jednak nie przechwyciła angielskiego statku i wszystko szczęśliwie wylądowało w Anglii w zbiorach Smitha. W kilka lat potem Smith wraz innymi entuzjastami Linneusza założył słynne do dziś Londyńskie Towarzystwo Lineuszowskie (Linnaean Society of London). Kiedy Smith zmarł w roku 1828, zbiory przeszły na własność Towarzystwa za sumę 3.150 funtów. Była to suma olbrzymia na owe czasy i Towarzystwo było zadłużone z tego tytułu aż do roku 1861. 
Obecnie Towarzystwo Lineuszowskie jest jedną z poważniejszych instytucji biologicznych w skali światowej. Zbiory obejmują 40.000 eksponatów, w tym także zbiory Linneusza liczące około 14.000 roślin, 1.564 muszli 3.198 owadów i 158 ryb, a także 1.600 woluminów książek z biblioteki Linneusza i 3.000 jego rękopisów.. Towarzystwo nosi się z zamiarem udostępnienia wszystkich zbiorów w sieci internetu i w tej chwili pracuje nad optymalnym sposobem ich dokumentacji. 

u góry kwiaty zimoziołu północnego
i portret założyciela Linnean Society of London Jamesa Edwarda Smitha

[
QZD03::013];[QZD03::009]4,5;[QNT96::036];RCP05071\38\055

 


 

witrynę prowadzi
© R. Antoszewski
Titirangi, Auckland, 
Nowa Zelandia

(wybrane z publ. R. Antoszewskiego)


czerwiec 2004

v.52

  Site Meter