Jedno zdumienie dziennie...

Trochę bomby z Nagasaki jest w nas.

Japończycy, którzy zginęli w wyniku wybuchu bomby nad Nagasaki różnią się istotnie od wszystkich innych ludzi, którzy zginęli kiedykolwiek, czy to śmiercią naturalną, czy w wyniku wojen, czy w żołądkach zwierząt czy pobratymców. Przed Nagasaki ludzie ginęli w wyniku działania sił przyrody lub w wyniku zaprzęgnięcia tych sił przyrody do ludzkich działań. Najbardziej wymyślne środki techniczne czy chemiczne stosowane przez ludzi istniały w otoczeniu, po prostu brano je z otoczenia w mniej czy bardziej przemyślny sposób i wykorzystywano ich właściwości. Jeszcze wybuch nad Hiroshimą, trzy dni przed Nagasaki,  należał do tej grupy działań. Bomba nad Hiroszimą miała uran jako materiał rozszczepiany (U²³⁵). 
Natomiast od Nagasaki zaczęła się nowa era. Moment ten został zadokumentowany najniezwyklejszą, pierwszą, i miejmy nadzieję jedyną fotografią w historii ludzkości, wykonaną tą techniką. Ludzie w Nagasaki zginęli od narzędzi, których na ziemi nie było.  Środki te zostały stworzone przez człowieka. Można by powiedzieć, że był to pierwszy samobójczy krok ludzkości w pełni ludzkiego autorstwa. 
Pluton, radioaktywny pierwiastek promieniotwórczy Pu²³⁹, którego rozkład w reakcji łańcuchowej nad miastem spowodował w dniu 9. 8. 1944 natychmiastową śmierć 74.000 ludzi, nie występuje w przyrodzie. To wytwór ludzki stworzony przez napromieniowanie tlenku uranu U²³⁸ deuterem H² (D) w odpowiednim urządzeniu *). Stworzony w ten sposób pierwiastek będzie istniał na ziemi tylko przez mgnienie oka w sensie geologicznym. Jego półokres rozpadu wynosi 24.100 lat. Po upływie tego czasu zostanie go połowa, za kilkaset tysięcy lat nie będzie go praktycznie wcale. Jednak w skali ludzkiej to olbrzymi szmat czasu. Wiele tysięcy pokoleń, pewnie wiele kultur przeminie, zanim pluton stworzony za naszych czasów przestanie istnieć. 
Radioaktywny pluton w reakcji jądrowej rozpada się na atomy mniejsze, takie jak jod (J¹³¹), cez (Cs¹³⁷) i stront (Sr⁹⁰), pierwiastki także radioaktywne, ale o znacznie krótszym okresie półtrwania. Gdyby ta reakcja jądrowa była kompletna, te 4 kg plutonu z kawałkiem 'rozmieniłyby się na drobne' i pluton by przestał istnieć. Tak jednak nie dzieje podczas  wybuchu jądrowego. Zaledwie jedna czwarta ładunku rozpada się, reszta wyparowuje zanim zdąży wziąć udział w reakcji jądrowej. I ta reszta, jakieś trzy kilogramy plutonu, znalazła się już po dziesięciu minutach w stratosferze, około 20 km nad powierzchnią ziemi. Nadspodziewanie szybko rozniesiona została prądami stratosferycznymi najpierw szerokim pasmem na półkuli północnej, a potem, nieco wolniej rozniosła się na cały świat stopniowo mieszając się z dolnymi warstwami atmosfery. 
I tak, nolens volens, nosimy w sobie kilka tysięcy atomów radioaktywnego plutonu, część tego, który rozpylił się nad Nagasaki. Następne wybuchy bomb plutonowych i wodorowych w atmosferze dołożyły się do dawki pierwotnej. 
Sam pluton jest jednym z najbardziej trujących pierwiastków chemicznych. Ale w skali toksykologii porównawczej jego toksyczność jest podobna to toksyczności cyjanków. Więc daleko mu do trucicielskości niektórych produktów przyrodniczych. Toksyczność jego jest jednak bardziej niebezpieczna, niżby to wynikało z właściwości chemicznych. Z przewodu pokarmowego pobierany jest słabo, jeśli jednak dostanie się do krwi np. przez płuca, lokuje się on na powierzchni tkanki kostnej gdzie zachodzi wiele podziałów komórkowych. Jego promieniowanie alfa o małym zasięgu ale wysokiej energii dociera łatwo do jąder dzielących się komórek i może inicjować zrakowacenia. Tymczasem jego udział w napromieniowania naszego ciała jest nieznaczny, jako że większość naszej wewnętrznej radioaktywności pochodzi z radioaktywnego potasu (K⁴⁰), kilku izotopów uranu (U), węgla (C¹⁴) i śladów trytu (H³). 
Od teraz do nieskończoności w ludzkiej perspektywie uczeni będą mogli bezbłędnie określić czy badane obiekty (wykopaliska, budowle, warstwy skalne, sedymenty) powstały przed erą Nagasaki, czy po Nagasaki. Ludzkość wetknęła w swoje dzieje dokładny datownik swoich poczynań. A tym datownikiem był ten oto potwór, pieszczotliwie nazywany 'Fat Man' - 'Tłuścioch'.   

*) Pluton być może powstał w 'Wielkim Booom' (Big Bang), ale rozpadł się na wiele milionów lat zanim powstało życie w najprostszej postaci. Być może zupełnie minimalne jego ilości powstają w naturalnym reaktorze Oklo w Gabonie. Ale z błot Gabonu nie ma szans wydostania się do atmosfery. 

[QZD03::003];[QHB02::048]p227-9