|
|
Jedno zdumienie dziennie... |
|
|
Szarłaty ozdobne. 'Amaranthos' w starogreckim oznacza niezwiędły,
nie więdnący, co dosyć dobrze oddaje zachowanie się szarłatów po
zerwaniu. Zachowują kształt i barwę nadając się doskonale na suche
bukiety.
Przy tym złożony kłos może przybierać różne formy, jak w przypadku przedstawionego poprzednio Amaranthus caudatus.
Niektóre gatunki mają jaskrawo zabarwione całe listowie. Jest to niewątpliwie cecha przystosowawcza, barwniki dodatkowe chronią chrorofil przed nadmiernym nasłonecznieniem, jak w przypadku Amaranthus hypochondriacus:
Szarłat podatny jest na zabiegi hodowców. Dlatego wyhodowano wiele odmian bardzo efektownych z wyeksponowaniem cech, które w naturze nie są tak dramatyczne, jak w przypadku tego oto szarłatu trójbarwnego (Amaranthus tricolor):
Inne gatunki i rodzaje z rodziny szarłatowatych także odznaczają się niezwykłą urodą, jak ten Ptilotus yellabinna występujący w Australii:
Wiele barwnych szarłatów to rośliny wiatropylne, wybarwienie nie jest więc adresowane do zaylaczy, ale raczej do konsumentów, którzy przyczyniają się do roznoszenia nasion tych roślin. Często mamy tu do czynienia z z tzw. endozoochorią. Nasiona zjedzone, szczególnie drobne i odznaczające się odporną osłonką przechodzą nie strawione przez przewód pokarmowy zwierzęcia i wydalone rozpoczynają żywot jakby nigdy nic, a nawet więcej, potraktowanie sokami trawiennymi przyczynia się bardzo do ich aktywacji - jest to dla nasion sygnał, że odbyły dłuższą drogę we wnętrzu transportera i można zacząć nowe życie w nowym środowisku. [QZD01::031];[QZD00::068] |
|||
witrynę prowadzi |