Jedno zdumienie dziennie...

 

 zestawienia tematyczne 

 
Usuwanie włosów i włosków.

Usuwanie włosów z miejsc, w których nie powinno ich być, ma bardzo długą historię. Znane są 'żyletki' wykonane z krzemienia, ostrych skorup muszli, zębów rekina, obsydianiu, którymi posługiwali się ludzie epoki kamiennej trzydzieści tysięcy lat temu.  Używali je Aztekowie w średniowieczu, a wśród ludów żyjących do niedawna w epoce kamiennej, jak na niektórych wyspach Pacyfiku, przetrwały do dwudziestego wieku. Ostre kawałki krzemienia szybko tępiły się, były wyrzucane, stanowiły więc pierwsze 'żyletki jednorazowego użytku', tak powszechnie dziś stosowane. Stosowano też inne metody usuwania włosów i włosków. Wyrywano je szczypczykami, smarowano skórę różnymi maściami, najczęściej zawierającymi arszenik lub wapno niegaszone. Po opanowaniu wytopu metali weszły w użycie ostrza wykonane z miedzi, brązu, a nawet złota. W duńskim grobowcu z epoki brązu znaleziono piękny komplet kosmetyczny wykonany ze skóry z rączką ozdobioną zarysami końskich głów. Golenie i strzyżenie miało często charakter ceremonialny.

Grecy i Rzymianie posługiwali się ostrzami żelaznymi, a Rzymianie to nawet mieli narzędzia zupełnie przypominające nasze brzytwy (novacila) używane gdzieniegdzie nawet do dziś. 
Kobiety, które w zależności od mody, miewały większe powierzchnie do golenia niż mężczyźni, posługiwały się szczypczykami, pumeksem, kremami depilacyjnymi (zwykle zawierającymi ostre trucizny, ale czego nie robi się dla piękności), a także żyletkami. Tak przynajmniej robiły Rzymianki i Hinduski. 

Greczynki natomiast zwykłe były opalać włosy płomieniem lampki oliwnej (w podobny sposób, choć nad denaturatem, opala się domowym sposobem obecnie kurczaki). 

Na klasycznych rzeźbach greckich doskonale widać śliczne dziewczyny idealnie odwłosione, nie tylko na rękach i nogach. Ciekawe, jak one to robiły.. 

[Na dowód przedstawiam 'Trzy Gracje', Aglaję, Eufrozynę i Talię,  rzeźby wykonane wprawdzie przez Włocha (Antonio Canova) i Francuza (Jean Pradier) w XVIII i XIX wieku, ale można na nich polegać jako na znawcach kultury antycznej.] 

 

[QZD01::059];ART31-021p066; RCP05079/07/045;RCP05045/30/qim00078


 

witrynę prowadzi
© R. Antoszewski
Titirangi, Auckland, 
Nowa Zelandia

(wybrane z publ. R. Antoszewskiego)


maj 2004

v.51

  Site Meter