Jedno zdumienie dziennie...

 

 zestawienia tematyczne 

 
 

 Sól psuje smak mięsa. 

"Przestańcie poruszać się po drogach... zupełnie nie podróżujcie po drogach prowadzących do Mangamanga (obóz Waihi), bo będziecie zostawieni na drodze jako pokarm dla ptaków z powietrza lub dla zwierząt z pola, albo dla mnie. Ponieważ ja jadłem człowieka - zacząłem też jeść mięso białego człowieka, jadłem tak samo jak mięso krowy, ugotowane w garnku; wszyscy je jedli, nawet kobiety i dzieci. Moje gardło jest ciągle spragnione ludzkiego mięsa, dniem i nocą."
Tak zwracał się w roku 1868 Titokowaru,  przywódca powstania maoryskiego, do Pakeha, białych przybyszów angielskich.
Sposób przyrządzania dań był w zasadzie dość prosty. Ćwiartowano, przecinano wzdłuż nogi i wyjmowano kości, mięso zawijano jak robi się to z wołowiną (nasze rolady?). Gotowano długo, około czterech godzin. Szczególnie ceniono palce rąk i nóg, które zastrzeżone były dla wodzów plemiennych. Tak opisywała wielokrotnie obserwowane uczty maoryskie panna Kemp w roku 1834, kiedy miała piętnaście lat i mieszkała w Nowej Zelandii. 
W sytuacjach mniej konfliktowych jednak biali nie byli zbytnio narażeni do pójścia do garnka. Zdaniem Maorysów mięso ich pobratymców było znacznie delikatniejsze i smaczniejsze. Mięso Anglików było zbyt słone, a to ze względu, jak sądzili, na nadmiar soli w angielskiej diecie. Także opinia Maorysów o palcach rąk i nóg białych nie była zachęcająca. Uważali, że ręce ich są po prostu tak twarde, że aż niejadalne. Ta opinia okazała się jednak nieuzasadnioną generalizacją, ponieważ wyrobiona została przez Maorysów, którzy zjedli załogę statku 'Harriet'. Wiadomo, spracowane ręce marynarzy bez przerwy mocujących się z chropawymi linami nie mogły być delikatne. Opinia o niejadalności rąk marynarskich poszła w lud. Kiedy jednak pewien doświadczony Maorys potrzymał w swoim ręku dłoń biskupa Williamsa, stwierdził ze zdumieniem, że widocznie go okłamano, ponieważ biskup miał rękę pulchną i zupełnie apetyczną. 

Ilustracja przedstawia kapitana Cooka wizytującego marae na Tahiti.
Podobnie rzecz musiała wyglądać wśród Maorysów.

QZD00035];[QAB01::468]T00088;M00171;A00374

 
 

 

witrynę prowadzi
© R. Antoszewski
Titirangi, Auckland, 
Nowa Zelandia

(wybrane z publ. R. Antoszewskiego)


marzec 2004

v.47

  Site Meter