Gagat żałobny.

Prawdziwy rozkwit 'przemysłu gagatowego' w Whitsby nastąpił w drugiej połowie dziewiętnastego wieku, szczególnie po śmierci księcia Alberta w roku 1861. Królowa Wiktoria przez wiele lat obchodziła żałobę po ukochanym mężu i odpowiednio się też ubierała. Od tego czasu ulubioną jej biżuterią były wyroby z gagatu.
Królowa była uwielbiana przez tzw. brytyjską 'society', cała śmietanka towarzyska wielkiej Brytanii i licznych kolonii poszła w jej ślady w wyniku czego produkcja gagatowej biżuterii wzrosła niepomiernie. W roku 1873 w okolicach Whitby produkcją czarnej biżuterii zajmowało się 1500 osób współpracując z dwustoma górnikami i poszukiwaczami gagatu. 
Powstało wtedy wiele przepięknych brosz, kamei, łańcuszków i pamiątek. 

A wręcz nakazem towarzyskim było naśladowanie królwej na codzień, jak widać na portrecie Elizabeth Howard, wdowy po fabrykancie bawełny z Lancashire.

W latach dwudziestych 'przemysł gagatowy' podupada. Miejsce czarnego węgla zajęły czarne onyksy, turmalin i różne plastikowe imitacje. Dopiero teraz, w ramach powrotu do natury, jubilerskie wyroby gagatowe zaczynają znów zyskiwać uznanie. 

[poprzednia notka o gagacie]

 

'gagatową serię'
dedykuję BKPJ

[QZC07::033]1-8


 

witrynę prowadzi
© R. Antoszewski
Titirangi, Auckland, 
Nowa Zelandia

(wybrane z publ. R. Antoszewskiego)


luty 2004

v.42

  Site Meter