Nzinga

Dama dworu jako krzesło.

Nzinga Mbande przez czterdzieści lat była królową Ndongo i Matamba, na terenach współczesnej Angoli w pierwszej połowie siedemnastego wieku. Były to czasy przełomowe dla Afryki Zachodniej - handel niewolnikami był wówczas zasadniczym 'przemysłem afrykańskim' i czarne złoto nęciło europejskich kolonistów. Teren królestwa Ndongo i Matamba był wówczas przedmiotem zainteresowania rywalizujących ze sobą Portugalczyków i Holendrów. Wcale nie było tak, że biali atakowali, a czarni się bronili. I jedni i drudzy wchodzili w skomplikowane układy, sami czarni chętnie sprzedawali swoich ludzi w niewolę białym, urządzali polowania na niewolnika plemion sąsiednich, a biali mianowali swoich gubernatorów, koronowali miejscowych królów, nawracali ludożerców na katolicyzm, co nie przeszkadzało wysyłać niewolników do Brazylii.
W tych skomplikowanych układach królowa Nzinga Mbande doskonale sobie radziła balansując między plemionami afrykańskimi a zupełnie nowym dla niej światem białych. Nie gardziła metodami powszechnie wówczas stosowanymi - morderstwami rodzinnymi, umiejętnym blefem i intrygami.
Wręcz do legendy przeszła jej umiejętność zachowania prestiżu wobec portugalskich kolonizatorów. Kiedy, jeszcze jako siostra króla, negocjowała z portugalskim gubernatorem warunki pokoju, przybyła do jego rezydencji w splendorze reprezentanta władcy, z orkiestrą, damami dworu, itp. Okazało się jednak, że w pokoju, gdzie przyjmował ją gubernator było tylko jedno krzesło, i to dla gubernatora. Posłanka króla nie mogła negocjować na stojąco z siedzącym wygodnie gubernatorem. Skinęła więc na damę dworu, która na czworakach posłużyła za fotel. Negocjacje były pomyślne, honor władcy zachowany.
Załączona grawiura wykonana w tamtych czasach przedstawia tę scenkę.

W trzysta lat po śmierci (zmarła w roku 1663) Nzinga Mbande uznana została za symbol angolskiej niepodległości i umiejętności postępowania w delikatnych sytuacjach.

[QZC07::003];[RIR66::005];VA-385p43;RCp05014\HER\043