Polowanie na słonia.

"Natura słonia jest taka, że jak upadnie, nie może się podnieść. Z tego powodu opiera się o drzewo, kiedy ma zamiar spać, ponieważ nie ma stawów w kolanach. Dlatego myśliwy przepiłowuje do połowy pień drzewa, tak że słoń, kiedy się o nie oprze, pada razem z drzewem." Kiedy słoń padał, wydawał przeraźliwy okrzyk, na który przybiegały inne słonie do pomocy.. I tu następuje długa perora umoralniająca. 
Na poniższej ilustracji wyraźnie widać, że słoń nie ma kolan. Że to nie jest zgodne z naszymi wiadomościami? Nie szkodzi. A może wtedy takie słonie były i zostały wytępione przez myśliwych? 

Taki miał charakter bestiariusz kopiowany przez skrybów zakonnych przez kilka stuleci. Ten opis pochodzi z 'wydania' dwunastowiecznego. Poszczególne wersje znacznie różniły się między sobą, na przykład inny opis słonia mówi, że zabija on napastników ogonem. Ale nie śmiejmy się z bestiaruszy. Podawały wiadomości prawdziwe czy nie, ale zawsze skłaniające do zdumiewania się różnością boskich stworzeń, otwierały oczy, rozbudzały wyobraźnię, zachęcały do podróżowania i obserwowania. Oprócz tego, poszczególne 'wydania' bestiarusza, mozolnie kopiowane przez zakonnych skrybów osiągały niebywały poziom artyzmu i doskonale ilustrowały wyobrażenia tamtych czasów o wszystkich aspektach świata biologicznego. 
Wyraża się to teraz tym, że oryginalne manuskrypty osiągają na aukcjach niebywałe wprost ceny. To właśnie trzynastowieczny bestiariusz z Northumberland osiągnął na aukcji w roku 1990 cenę 11.4 miliona dolarów, i była to cena prawie trzykrotnie wyższa od manuskryptu Leonarda da Vinci (4.5 miliona w 1980 za t.zw. Codex z Leicester). 
Poniższa ilustracja pokazuje inną wersję opowieści o słoniu (z bestiarusza z Aberdeen). 

Same Bestiariusz z Aberdeen oglądać można pod tym adresem.

witrynę prowadzi
© R. Antoszewski
Titirangi, Auckland, 
Nowa Zelandia
(wybrane z publ. R. Antoszewskiego)

październik  2003
v.33