zestawienia tematyczne  

 Sprytny budzik do herbaty i futerkowa filiżanka. 

Sto czy kilkadziesiąt lat temu, przed powszechnym stosowaniem elektryczności w życiu codziennym, sporządzenie rannej herbaty czy kawy, przygotowanie ciepłej wody do golenia czy chociażby symbolicznego mycia, to był poważny problem. A jak w domu nie było służby, rzecz była prawdziwą udręką. 
Sprytni Anglicy już na przełomie wieku oferowali (nawet w handlu korespondencyjnym) wspaniałe urządzenie rozwiązujące ten problem. Na małej tacy zamontowany był budzik, ale oprócz budzenia, spełniał jeszcze wiele innych czynności. 
Nastawiony na określoną godzinę zapalał najpierw małą lampkę spirytusową umieszczoną pod czajniczkiem, który wieczorem należało napełnić wodą. Po tej czynności budzik dawał delikatny sygnał, że zbliża się czas wstawania. Kiedy woda się zagotowała, odpowiednia dźwigienka podnosiła czajniczek znad palnika, przechylała go odpowiednio i wlewała wrzątek do podstawionego naczynia. Następnie budzik gasił lampkę i dzwonił po raz drugi dając znać, że herbata gotowa, czas na wstawanie, picie porannej herbaty, golenie, itp. I wszystko to bez żadnych wyłączników, grzałek elektrycznych, automatów, chipów i komputerów, za jedne 25 szylingów (elegancko chromowane urządzenia były droższe i kosztowały 70 sz.). Obecnie urządzenie to bardzo rzadko spotkać można w sklepach kolekcjonerskich i amatorzy staroci płacą za nie grube pieniądze. 

Kilkadziesiąt lat potem ktoś wpadł na pomysł wyprodukowania futerkowej filiżanki do herbaty. Ciekawe, jak smakuje herbata w filiżance w futerku na futrzanym spodeczku mieszana futrzaną łyżeczką. 
Wiem, że dzieło sztuki nie koniecznie musi być przydatne w kuchni. Czy będzie to milońska Wenus dla przyszłych pokoleń? 

[Meret Oppenheim; Fur-Lined Tea-cup; (1936); Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Nowy Jork]

[QZC08051];[RIR61::099];[QCU02::040];RCP05014\Pears\195;RCP05066-27-606