Herbata numizmatyczna.

Na jednym z obrad poważnego Towarzystwa Numizmatycznego w Chicago (było to zebranie w 2001 roku, 988 z kolei!) przedmiotem zainteresowania była ... herbata. Nie chodziło o jakość herbaty podawanej w siedzibie towarzystwa, ale debatowano o herbacie jako monecie, obiegowym pieniądzu w niektórych krajach azjatyckich. 
Cegiełki herbaty jako pieniądze używano od setek lat w różnych krajach, i trwało to prawie do czasów obecnych w Chinach, Mongolii, Tybecie i na Syberii. Zresztą produkowali ten pieniądz nie tylko Chińczycy, ale także Rosjanie i Anglicy pozakładali herbaciane mennice w okresie walki o wpływy na wschodzie. Co ciekawe, w 1949 władze Chin Ludowych uruchomiły 'mennicę herbacianą' w Zhaoliqiao w prowincji Hubei, skąd pochodzi zamieszczona ilustracja. Obok elementu ozdobnego, jak na każdej monecie, widzimy napis który oznacza: 'Chińska Narodowa Korporacja Herbaciana'; a druga linia: 'Wykonano w Fabryce Herbaty Cegiełkowej w Zhaolipiao'. Potem fabrykę przeniesiono do Szanghaju, ale sztance mennicze pozostały bez zmiany. Produkcja trwała przez wiele lat. Dla ułatwienia obrotu, na odwrocie są nacięcia umożliwiające łatwe rozmienienie pieniądza na 16 części. Moneta waży 1,2 kg i miała wartość 1 rupii. Ale fachowcy podkreślają, że cegiełka nie kosztowała jednej rupii, ona była jedną rupią i powszechnie akceptowanym środkiem płatniczym we wielu krajach. 
Sama produkcja jest stosunkowa prosta. Liście herbaty suszy się na słońcu, tłucze kijami na gorącej płycie, przesiewa, paruje nad wrzącą wodą, i wytłacza się cegły w formach z odpowiednimi wzorami. Nawet tu nie zapomniano o elemencie politycznym - monumentalna brama z gwiazdą nie budzi co do tego wątpliwości. Ostatnim etapem jest wielodniowe suszenie cegieł, aż nabiorą kamiennej prawie twardości. 
Taka waluta miała kilka poważnych zalet. Przede wszystkim stanowiła równocześnie pieniądz i pokarm, coś jak ziarna kakao czy pieprzu, ale była bardziej uniwersalna - można było z niej zrobić orzeźwiający napój, tak istotny w pieszych górskich podróżach, ale także bardzo pożywny pokarm pod dodaniu masła jaków i najróżniejszych innych składników, jak ryżu, pestek sosnowych czy cebuli.  
O sporządzaniu dań z kostek herbacianych będzie mowa osobno. 

[QZC07::011]2,3;QCP05096\035\08

  


 

witrynę prowadzi
(C) R. Antoszewski

Titirangi, Auckland, 
Nowa Zelandia

(wybrane z publ. R. Antoszewskiego)


sierpień 2003

v.26

  Site Meter