Jak poznać materiał na dobrą żonę.

Przede wszystkim należy dokładnie popatrzeć na brzuch i okolice pępka. Jeśli skaryfikacja jest regularna, wzór skomplikowany i wykończony, bez braków w symetrii i jakichś nieregularności, bez żadnego ryzyka możemy kupować taką dziewczynę i włączyć ją do haremu. Na pewno będzie dobrą matką i będzie miała wiele dzieci. 
U tej dziewczyny piękna rozeta na brzuchu świadczy, że potrafi znieść wiele bólu 'dla dobra sprawy', co niewątpliwie potrzebne jest przy porodach. Testowano tę przydatność w ten sposób, że kiedy dziewczynka miała kilka lat, poddawała się zabiegowi (poddano ją zabiegowi) nsamba. Zabieg ten polega na tym, że dziewczynkę układa się na plecach i specjalista plemienny od tatuażu i skaryfikacji nacina jej brzuch wedle ustalonego wzoru (zwykle bardzo estetycznego). Nacięcia muszą być głębokie, czasem dodatkowo wprowadza się w ranę substancje drażniące, żeby rana zarosła się pozostawiając wyraźną, estetyczną bliznę.  Jeśli dziewczynka wrzeszczy, wyrywa się, piszczy, wtedy skaryfikator nie męczy jej dalej, po prostu przerywa robotę w pół cięcia. Może sobie wstać i koniec. Skutki tego braku odwagi poczuje, kiedy będzie miała 10 - 12 lat i przyjdzie pora wydania jej za mąż. Najlepszych mężów, najbogatszych, znajdą tylko te dziewczyny, które będą mogły pochwalić się piękną, skomplikowaną, regularną, a przede wszystkim ukończoną skaryfikacją. Jeśli jest jakaś niedoróbka, dziewczyna będzie bublem i w najlepszym razie będzie żoną jakiegoś nieroba. 
Takie przynajmniej kryteria testowania materiału na żony obowiązywały w niektórych rejonach Afryki w XVI - XVIII wieku (np. w Kongo). Ale i teraz, w rejonach trzymających się tradycji, piękny tatuaż i skaryfikacja, czasem prawie całego ciała, jest wielce ceniona i społecznie opłacalna. Na ilustracji zdjęcie dziewczyny z Czadu w tańcu 'uwodzicielskim'. 
Niestety, u nas nie docenia się tej dziedziny sztuki użytkowej. Najwyżej z czym można się spotkać, to ślad operacji ślepej kiszki lub woreczka żółciowego. Cesarskie cięcie to już szczyt. 

[QZC06::079];[QAB06::504]p129;RCP05082\01\057

 


 

witrynę prowadzi
(C) R. Antoszewski

Titirangi, Auckland, 
Nowa Zelandia

(wybrane z publ. R. Antoszewskiego)

Site Meter
lipiec 2003

v.22