Świecący chrząszcz a kraina Liliputów.

Przyznaję, że w pewnym momencie poczułem się, jak Guliwer w Liliputii. Było to po kilku szklaneczkach rumu w czasie przyjęcia w tropikalnym, egzotycznym bardzo kraju. Przyjęcia w czasie suszy przygotowuje się na dworze, a poza miastem bywa to czasem skraj dżungli. Otóż poszedłem parę kroków w chaszcze, patrzę sobie pod nogi, i co widzę? Wyraźnie, po głównym nerwie opadłego palmowego liścia pędzi samochodzik, a za nim drugi. Oba przepisowo oświetlone, jeden nawet jakby używał migacza. Wyglądało to tak, jak na wstawce u góry (niestety, nie moje zdjęcie..). 
Potem, kiedy rzecz spokojnie przemyślałem i porozmawiałem z miejscowymi, sprawa okazała się jasna. To były chrząszcze Pyrophorus sp. (prawdopodobnie noctilucus - rodz. Elateridae). Jest to największy owad posługujący się sygnalizacją świetlną o najwyższej jaskrawości, mierzyć może 4,5 cm. I choć wydajność procesu bioluminescencji jest taka sama jak u innych owadów wykorzystujących do tego celu enzym zwany lucyferazą, wysoka jaskrawość jest wynikiem wyjątkowego dostrojenia widma emitowanego światła do czułości oka ludzkiego (mieści się w zakresie 486-720 nm). Natężenie światła emitowanego przez to stworzonko wynosi około 1/40 świecy, co pozwala na czytanie tekstu w ciemności po ustawieniu owada blisko linii druku (świeca jest starą jednostką nastężenia, teraz używa się kandeli, ale daje dobre pojęcia praktyczne o oświetleniu). Rzekomo biedni studenci chińscy i japońscy uczyli się przy takim świetle. Na Karaibach i w Brazylii wykorzystywano praktycznie te chrząszcze - wkładano kilka sztuk do misternie majstrowanych klateczek (jak niżej), i już była latarka oświetlające wnętrze chaty czy pomocna w nocnych wędrówkach).   


Brazylijska latarenka- klateczka z dyni służąca do trzymania świecących chrząszczy.

[o bioluminescencji było już poprzednio na tych stronach; p.: 
Arachnocampa
; Biologiczne światlo ; ryby ; glony ; samcożerne samice ]

[QZC06::016];[QAB03::816]p762

 

 


 

witrynę prowadzi
(C) R. Antoszewski

Titirangi, Auckland, 
Nowa Zelandia

(wybrane z publ. R. Antoszewskiego)

Site Meter
czerwiec 2003

v.22