Targi niewolników.

Sprawne funkcjonowanie sowieckiego systemu Gułagów wymagało stałego i regularnego uzupełniania siły roboczej wobec niezwykle wysokiej, zaplanowanej śmiertelności więźniów. Popyt na niewolnika w związku z tym był olbrzymi. Oblicza się, że rocznie 'nabywano' 120.000 niewolników dla jednego tylko rejonu Kołymy. 
Nabywanie nowej siły roboczej odbywało się niezwykle prosto, dokładnie tak samo jak w Ameryce w czasach niewolnictwa. Zawiadomieni o nowym transporcie więźniów dyrektorzy poszczególnych kopalni wysyłali swoich pełnomocników wraz z lekarzami. Lekarze nie byli potrzebni do leczenia, byli niezbędni do fachowej oceny wartości roboczej towaru. Towar wystawiano do wglądu, przedstawiciele obchodzili i wybierali. Sprawdzano muskuły, otwierano buzie, zaglądano w zęby i sprawdzano oczy, głowę i barki. Niedożywienie oceniano na podstawie szczypania w pośladki. 
Wybór towaru, to była odpowiedzialna robota. Nie można było wziąć bubli. Niewolnik musiał popracować kilka miesięcy, zanim można go było spisać na straty i zgłaszać zapotrzebowanie na nowego. Wszystko to funkcjonowało z całym rozmachem w miejscowości Wanino na Dalekim Wschodzie nad Cieśniną Tatarską (łączącą Morze Japońskie z Morzem Ochockim) pod koniec lat czterdziestych i w początku lat pięćdziesiątych i zostało opisane przez świadka. Rejon Sichote Aliński ma wiele kopalń i stały dopływ niewolników był niezbędny dla budowy komunizmu. 
Nie wiadomo dokładnie ile gdzie znajdowały się takie 'centrale handlowe', ale należy przypuszczać, że było ich wiele. Biorąc pod uwagę niezwykłą niemrawość w badaniu ciemnej przeszłości, jaką demonstrują obecne władze rosyjskie, oraz to, że większość dokumentów zniszczono, cała prawda o gułagowym imperium radzieckim nigdy nie wyjdzie nie wierzch. Nie wiadomo nawet dokładnie kiedy handel niewolnikami się skończył, ale na pewno nie natychmiast po śmierci Wodza Ludzkości. 

Nie dysponuję zdjęciami z 'targów'. Nie jestem pewien, czy takowe są. Załączam zdjęcia z archiwów 'Karty' ilustrujące 'przywitanie' w obozie i warunki pacy. 

[QZC06::044];[TZE03::214];[RIO63::099]p22;[RCB04::040]

 


Wyspy Sołowieckie, pierwsze kroki

 


Kanał Białomorski


 


Kanał Fergański


witrynę prowadzi
(C) R. Antoszewski

Titirangi, Auckland, 
Nowa Zelandia

(wybrane z publ. R. Antoszewskiego)

Site Meter
czerwiec 2003

v.22