Iceman

Apteczka "Człowieka z Lodu".

We wrześniu 1991 para alpinistów niemieckich podczas wspinaczki w Alpach Tyrolskich na wysokości 3200 m npm zauważyła człowieka częściowo wyłaniającego się ze śniegu. Początkowo myśleli, że to ofiara wypadku i ciało zostało sprowadzone do Niemiec. Po szczegółowszym rozeznaniu okazało się, że jest to ciało wędrowca, które przeleżało pod śniegiem 5300 lat, jest doskonale zakonserwowane, jako że zaraz po śmierci zostało wysuszone zimnym wiatrem i zasypane śniegiem aż do 1991.
Sprawa wzbudziła zainteresowanie antropologów, a potem i medyków. Okazało się, że był to mężczyzna około pięćdziesiątki, wzrostu 1,6 m, który widocznie starał się przedostać z południowych rejonów Alp na północ i zaskoczyła go zamieć. Zachowało się jego wyposażenie. Ubrany był w skóry kozie, niedźwiedzie i jelenia, oraz w plecionki z traw. Maił plecak obramowany prętami z leszczyny i modrzewia, torbę z kory brzozowej i uzbrojony był w cisowy łuk ze strzałami z derenia i kaliny.
Znaleziono przy nim dwa kawałki jakby drewna wielkości orzecha włoskiego nanizane na skórzane rzemyki. Początkowo sądzono, że są to krzesiwka, po szczegółowej analizie okazało się jednak, że były to kawałki huby brzozowej (Porek brzozowy - Piptosporus betulinis), pospolitej w Alpach. Do niedawna kawałki tego grzyba używano do zwalczania robaczyc. Powstało wiec podejrzenie, czy nasz wędrowca nie niósł ze sobą po prostu medykamentu. I rzeczywiście autopsja wykazało, że wędrowca cierpiał na robaczycę, miał w przewodzie pokarmowym nicienie Trychuris trichuria, które powodują ostre bóle żołądka i prowadzić mogą do anemii. Okazało się także, że mężczyzna ten był anemikiem.
Byłby to najstarszy lek, którego stosowanie udało się udowodnić. Jak dotąd wiadomo było tylko, że opium stosowano dla celów leczniczych w rejonie śródziemnomorskim około 4000 lat temu.

[QZC04::009];[QVA00::768]p155;[QAB07::728]p150