Jedno zdziwienie dziennie - ...


Latające ryby. 

Znamy z opowiadań wilków morskich, jak to rankiem, żeglujac po wodach tropikalnych, wychodzi się na pokład i zbiera ryby, jak grzyby. Ryby z rodziny trafnie nazwanej po polsku ptaszorowatych (Exoceotidae, rząd Atheriniformes) mają zdolność pokonywania znacznych odległości lotem ślizgowym. Te stosunkowo małe ryby (20 - 45 cm) rozpędzają się pod wodą, przebijają powierzchnię, przez krótka chwilę 'pracują' jeszcze ogonem w wodzie nabierając prędkości i unoszą się w powietrze. Potrafią przelecieć w powietrzu czasem aż 300 metrów, choć zwykle lot nie trwa dłużej niż 10 sekund i zasięg jego wynosi najczęściej 30 do 100 metrów. Jeśli potrafią złapać odpowiedni wietrzyk, mogą wznieść się na wyskość 2 do 3 metrów, choć obserwowano rekordowe wzloty rzędu 12 metrów. Nic więc dziwnego, że potrafią wylądować na pokladzie nawet dużego statku. 
Robią to wszystko przy pomocy mocno rozwiniętych płetw piersiowych pełniących funkcję 'skrzydel'. Kalifornijska ryba latająca (Cypselurus californicus) ma nawet aż cztery takie 'skrzydła' - ponieważ w locie posługuje się zarówno płetwami piersiowymi jak i brzusznymi. Można się zastanawiać po co rybom ta powietrzna akrobatyka. Otóż jest to bardzo skuteczny sposób ucieczki przed powdwodnymi drapieżnikami. Ryba uciekając nad powierzchnię wody po prostu znika z pola widzenia napastnika dzięki załamaniu swiatła między fazą powietrzną i wodną. Choć ryba wraca do wody, często udaje się jej w ten sposob zgubić drapieżnika. Bywa jednak, że to ucieczka z deszczu pod rynnę, bo na ryby latające chętnie polują ptaki drapieżne no i marynarze na pokładach statków. 
Latające ryby fascynowały ludzi od dawna, były przedmiotem opowiadań wilków morskich, weszły yeż do sztuki, jak widać na załączonym fragmencie obrazu Hieronima Boscha. Nie mogę jednak odgadnąć jaki to ma związek z hagiografią Św Antoniego. 

QZC01-056;RCP05057\33\99

 

 "The Temptation of St. Anthony" [1480], 
 Hieronymus Bosch (1450 - 1516) 


witrynę prowadzi
(C) R. Antoszewski

Titirangi, Auckland, Nowa Zelandia

antora@ihug.co.nz
(wybrane z publ. R. Antoszewskiego)

kwiecień 2002
v.7

Site Meter