.

Jedno zdziwienie dziennie - ...


Pochówek Attyli. 

Attyla (406 - 453), przywódca Hunów i postrach całej Europy zmarł w młodym wieku w noc poślubną. Rzekomo zapił się tak, że dostał krwotoku z nosa i zadusił się własną krwią. Niektórzy mówią, że pomogła mu w tym młoda germańska żona Ildico (Idlico?). 
Priscus z Panium, ambasador Rzymu, który znał Attylę i obyczaje Hunów tak opisuje jego pochówek: 
[kiedy stwierdzono, że Attyla nie żyje], "zgodnie ze zwyczajem swej rasy [Hunowie] obcinali część włosów z głowy, okropnie zniekształcali twarze zadając sobie głębokie rany, by jako dostojni wojownicy mogli uczcić wodza żałobą nie przez babskie opłakiwanie, ale przez męską krew. ... W środku równiny wzniesiono jedwabny namiot w którym złożono jego ciało na widok publiczny. Najlepsi jeźdźcy .... cwałowali dookoła [namiotu jak w cyrku] wznosząc przy tym pienia żałobne. Potem. [kiedy już go uczczono pieniami żałobnymi i następującą po nich 'Strawą', w czasie której żał mieszał się z uciechami], nocą, w tajemnicy, złożono jego ciało w ziemi. Pierwsza trumna zrobiona była ze złota, druga ze srebra, trzecia z mocnego żelaza, żeby wykazać w ten sposób co się przynależy największemu królowi - żelazo, bo nim podbijał narody, złoto i srebro, bo uhonorowany był przez oba Cesarstwa [Wschodnie i Zachodnie]. Włożono do grobu broń zdobytą w bitwach [i wiele kosztowności] jak przystało królowi. Aby odwrócić ludzką uwagę od takich kosztowności i bogactwa, zabito tych, którzy brali udział w pochówku - ponura zapłata za ich pracę - tak więc nagła śmierć skrywa pogrzebanego i tych, którzy go pogrzebali." 
Metoda okazała się skuteczna. Grobu Attyli dotychczas nie znaleziono. Nawet nie wiadomo dokładnie, gdzie go szukać. Prawdopodobnie opisane uroczystości miały miejsce na północ od Koros w rejonie Szolnok na terenie obecnych Węgier. 
Pozostał Atylla w pamięci Europejczyków jako symbol okrucieństwa i diabelskości i tak go przedstawiały średniowieczne ilustracje. Poniżej Attyla jako 'psi syn', w koronie, ale z psimi uszami. 

QZC00-035;RCP05050\07\011

(drzeworyt XVII w., Włochy)

 


witrynę prowadzi
(C) R. Antoszewski

Titirangi, Auckland, Nowa Zelandia

antora@ihug.co.nz
(wybrane z publ. R. Antoszewskiego)

luty 2002
v.2

Site Meter